Chrześcijański Portal Społeczny

Jeśli, jesteś pogrążony w smutku. Poproś o modlitwę św. Barnabę

Postaci św. Marka towarzyszy w Litanii do Wszystkich Świętych jego kuzyn, św. Barnaba. Wraz ze św. Marią Magdaleną są oni ostatnimi z grona Uczniów, wzywanymi z imienia przez wersety modlitwy.

Barnaba a właściwie Józef, gdyż tak pierwotnie brzmiało imię świętego, urodził się na Cyprze. Pochodził z zamożnej i wpływowej żydowskiej rodziny z pokolenia Lewiego. Kiedy dorósł, został oddany na nauki pod kierunkiem Gamaliela, który kształcił też św. Pawła. Otrzymał bardzo dobre wykształcenie z charakterystyczną dla judaizmu dokładną znajomością Pisma Świętego. Gdy dowiedział się o działalności Jezusa i Jego naukach, podążył za Nim i został uczniem. Apostołowie nazwali go Barnaba czyli syn pocieszenia. Po ukrzyżowaniu i zmartwychwstaniu Chrystusa, pozostał z Apostołami. Odziedziczył w tym czasie majątek rodziców a sprzedawszy go pieniądze rozdał biednym. Po Zesłaniu Ducha Świętego, wraz z najbliższymi uczniami Zbawiciela ryszył by głosić Dobrą Nowinę. Kiedy nastąpiło nawrócenie św. Pawła a niechętni i nieufni wobec dawego prześladowcy chrześcijanie jerozolimscy nie chcieli przyjąć do swego grona, to właśnie Barnaba wziął go w obronę. Dzięki jego wstawiennictwu Paweł poznał św. Piotra i został włączony do wspólnoty Uczniów. Dawni uczniowie Gamaliela wyruszyli razem do Antiochii, gdzie wielu zostało nawróconych. Ich nauki były kierowane w pierwszej kolejności do Żydów, jednak odrzuceni przez nich zaczęli krzewić wiarę wśród pogan. Barnaba towarzyszył także Pawłowi, wraz ze swym krewnym, św. Markiem, w wyprawie misyjnej na Cypr, gdzie nieomal zginął z rąk mieszkańców miasteczka Perge, którzy wzięli go pierwotnie za wcielonego Zeusa.

Do kolejnych wspólnych wypraw św. Barnaby i Pawła nie doszło, w wyniku konfliktu, którego powodem był Marek i jego wcześniejsze porzucenie towarzyszy w drodze. Ostatecznie Barnaba ze swym kuzynem pozostał na Cyprze, gdzie kontynuował działalność misyjną. Według tradycji święty miał ewangelizować także w Rzymie, Aleksandrii i Mediolanie. Około 60 r. poniósł śmierć męczeńską przez ukamionowanie w Salaminie. Według podań, jego szczątki odnaleziono w 488 r., złożone wraz z włąsnoręcznie przepisaną Ewangelią św. Mateusza.

Św. Barnaba jest, poza Dziejami Apostolskimi, bohaterem licznych apokryfów, m. in. Dziejów św. Barnaby, Ewangelii Barnaby czy Listu. Każde z tych pism jest dowodem na wielką popularność świętego w okresie wczesnego chrześcijaństwa. Jakkolwiek przypisywane mu dzieła nie zostały włączone do Nowego Testamentu, pozostają niezwykle ciekawymi przykładami pism mówiących o tajemnicy wcielenia Jezusa oraz dwóch drogach – światła i ciemności. W czasie swej działalności misyjnej wraz ze św. Pawłem, nawracając pogan, nie narzucał im obowiązków i zakazów zapisanych w Starym Testamencie. Te obowiązywały jedynie Żydów, którzy przyjąwszy chrześcijaństwo, osadzeni byli nadal w tradycji swych przodków. Początkowo wzbudzało to sprzeciw Apostołów, jednak ostatecznie zostało przyjęte.

To co najbardziej uderza w postaci św. Barnaby to pokora i skromność. Na jego apostolskiej drodze nie stanęły ani wysokie wykształcenie ani wielki majątek, które mogły odwrócić jego zamiary. Przyjąwszy głęboko do serca nauki Chrystusa podążył drogą ubóstwa i głębokiego oddania Ewangelii, by wiedzę i talent wykorzystać do głoszenia Słowa i nawracania pogan.

Świętego Barnabę darzono wielką czcią w czasach apostolskich a w wieku XVI, św. Antonio Maria Zaccaria założył zakon Regularnych Kleryków św. Pawła, który od wezwania macierzystej świątyni nazwano barnabitami.

Opiece św. Barnaby oddały się Florencja i Mediolan, gdzie według przekazów miał głosić Słowo Boże. Jego wstawiennictwu polecają się w modlitwie osoby pogrążone w smutku, zwaśnione oraz prowadzące spory. Według tradycji św. Barnaba chroni także przed burzami gradowymi. W ikonografii jest przedstawiany jako starszy mężczyzna z brodą, w tunice i płaszczu lub jako biskup czy kardynał, gdyż uważany jest za pierwszego arcybiskupa Cypru. Towarzyszą mu takie atrybuty jak ewangeliarz, zwój pergaminu, gałązka oliwna, halabarda i model kościoła. Co ciekawe bywa także przedstawiany wśród płomieni na stosie, co wiąże się z podaną przez apokryficzne Dzieje św. Barnaby historią jego śmierci w płomieniach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *