Patriarchowie i prorocy módlcie się za nami

Kolejną, po prośbach kierowanych do Matki Bożej i Archaniołów częścią, jest zbiór wezwań Świętych Patriarchów i Proroków. Odwołanie się do postaci znanych ze Starego i Nowego Testamentu wskazuje na ciągłość objawienia w całej historii zbawienia, mimo różnic między tym przekazanym w czasach przed Chrystusem i zawartym w Ewangeliach.

Wzywani są tutaj Abraham, Mojżesz, Eliasz, Jan Chrzciciel i św. Józef. Patriarchowie to protoplaści Izraelitów. Jako pierwszego z nich wymienia się właśnie Abrahama, po nim zaś Izaaka, Jakuba i jego dwunastu synów. W Litanii do Wszystkich Świętych o wstawiennictwo błagamy Abrahama, pozostałych patriarchów prosząc w wezwaniu zbiorowym, kończącym tą część.

Abraham, którego imię znaczy „ojciec wielu narodów”, nazywany był pierwotnie Abramem czyli „ojciec jest wzniosły”. Zgodnie z wersetami Starego Testamentu, został on wezwany przez Boga, by opuścił Ur chaldejskie, gdzie mieszkał z ojcem, żoną Saraj i bratankiem Lotem. Celem podróży Abrahama była ziemia Kanaan. Abram to wyjątkowa postać Starego Testamentu. Posłuszny woli Jahwe ruszył w drogę, zawarł z Bogiem przymierze, otrzymał wiele obietnic, niezliczonego potomstwa, wielkich ziem i królewskiej dynastii. W postawie Abrahama widać też, obok wielkiej wiary i posłuszeństwa Bogu, bardzo „ludzkie” elementy. Kiedy Pan obiecał mu potomka a Sara, będąca w podeszłym wieku, nie powiła mu spadkobiercy, zgodnie z tradycją przyprowadziła mu swoją służącą – Hagar. Hagar urodziła Izmaela, lecz kiedy prawowita żona Abrama wydała na świat Izaaka, ten odprawił służącą i swego pierworodnego. Został też poddany wielkiej próbie posłuszeństwa. Jahwe nakazał mu złożyć w ofierze Izaaka. Sędziwy już Abraham wyprowadził syna na górę Moria i tam, związawszy, gotów był go uśmiercić. W ostatniej chwili Anioł powstrzymał go, a w zamian wskazał barana, którego z Izaakiem poświęcili Bogu. 

Po śmierci Sary, Abraham poślubił Keturę, z którą miał jeszcze sześciu synów – Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. Kiedy w wieku 175 lat dokonał żywota, został pochowany przez synów w Hebronie. Abrahama uważa się za patriarchę narodów wyznających trzy wielkie religie: judaizm, chrześcijaństwo i islam, jako że od Izmaela wywodzi się arabów, zaś od Izaaka i jego braci – cały naród wybrany. 

Abraham wyznawał bezwzględną wiarę w Jednego Boga, był posłuszny i pokorny wobec Jahwe. Kiedy Pan zamierzał zniszczyć Sodomę i Gomorę, stanął w obronie ich mieszkańców, chcąc ocalić także swego bratanka Lota i jego bliskich. W charakterystyczny sposób targował się z Panem Bogiem, by powstrzymał zagładę grzeszników. Osobowość Abrahama cechuje więc i miłość do ludzi oraz umiłowanie zgody i pokoju. Spełnienie obietnic Bożych, które zostały mu dane przyszło w osobie Jezusa i Nowym Przymierzu. Wezwanie do złożenia syna w ofierze jest jasną zapowiedzią poświęcenia Chrystusa na krzyżu.

Jako potomek Sema, syna Noego, Abraham był głęboko wierzącym człowiekiem i w Nowym Testamencie ukazywany jest jako wzór prawdziwego oddania Bogu. Św. Paweł w Liście do Rzymian nazwał go właśnie „ojcem wszystkich, którzy wierzą”. Wielbił Pana, opuścił Ur z Jego polecenia, a także z powodu szerzącego się tam bałwochwalstwa. Wraz z żoną opiekował się osieroconym bratankiem Lotem i nie zapomniał o nim w czasie nieszczęścia. Z jego postawy możemy a nawet powinniśmy czerpać dziś wzór. Oddając się w pełni Bogu nie możemy obawiać się odejścia od tych, którzy sprzeniewierzają się wierze. Okazywać Panu pełne zaufanie i pamiętać o tym, że to On zna właściwy czas, w którym spełnia swe obietnice. Na Nim budować prawdziwy dom i zgodną, szczęśliwą rodzinę. Stawać odważnie przed wyzwaniami jakie stawia nam Bóg i rozmawiać z Nim w modlitwie. To co jednak najistotniejsze to zawierzenie Panu tego co wydarzyło się i ma wydarzyć w naszym życiu by w pełni przeżyć teraźniejszość, tu i teraz, w gotowości podjęcia Bożego wezwania.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *