Nie ma przypadku beznadziejnego! św. Maria Magdalena, uczennica Pana

Św. Maria Magdalena to jedyna z kobiet, uczennic Chrystusa, wymieniana w Litanii do Wszystkich Świętych po imieniu. Ona także zamyka część wersetów modlitwy wzywających Apostołów i Uczniów Zbawiciela. Przez stulecia stawiana jako wzór grzesznicy uzdrowionej i nawróconej mocą Bożej Miłości stała się też postacią wokół której nagromadzone zostały mity i heretyckie legendy. 

Pochodząca z położonej nad Jeziorem Galilejskim wioski Magdala Miriam była nierządnicą. W pewnym momencie swojego życia spotkała Jezusa, który wypędził z niej siedem złych duchów. Uwolniona od demonów kobieta przyłączyła się do grona uczniów Chrystusa i towarzyszyła im w wędrówce. Maria byłą także obecna w czasie męki Zbawiciela i Jego śmierci.Towarzyszyła Matce Bożej kiedy ciało Jej Syna zdjęto z krzyża i złożono w grobie. Była jedną z trzech kobiet, które przyszły by namaścić Jezusa i odkryły otwartą pieczarę. Przerażona tym iż ktoś wykradł ciało Chrystusa zaniosła wiadomość Apostołom a kiedy powróciła do miejsca gdzie spoczywał umęczony Zbawiciel, Ten ukazał się jej pod postacią ogrodnika i objawił się jako Zmartwychwstały. Uradowana Maria z Magdali zaniosła tą nowinę uczniom i stąd nazywana jest też Apostołką Apostołów. To jedyne pewne wiadomości o Marii Magdalenie pochodzące z wersetów Ewangelii. Poza nimi są jednak wersety, w których także można dostrzec jej postać a sam św. Grzegorz Wielki utożsamiał ją zarówno z jawnogrzesznicą ocaloną od ukamieniowania, namaszczającą Jezusowi stopy jak też z siostrą Łazarza i Marty. We wczesnych wiekach chrześcijaństwa widziano także kobietę z Magdali w Marii Egipcjance, nawróconej nierządnicy pokutującej w pustelni nad Jordanem.

Jakkolwiek nie patrzeć na złożoność postaci św. Marii Magdaleny i wielość interpretacji jej wspomnień na kartach Ewangelii to jest ona po pierwsze wspaniałym przykładem cudu uwolnienia, uzdrowienia wewnętrznego i nawrócenia oraz niezwykle ważnym świadkiem ostatnich dni ziemskiego życia i zmartwychwstania Jezusa. Jako człowiek, kobieta, opanowana była przez złe duchy a nadto doświadczała głębokiego upadku jako nierządnica. Dzięki Chrystusowi została uwolniona a jej grzechy przebaczone. Każdy z nas staje w miejscu zniewolonej grzechem i upadkami Marii z Magdali, kiedy klękamy przy Jezusie ukrytym za kratkami konfesjonału. Nie zawsze musi być to grzech nieczystości cielesnej, ale każde inne popełnione wykroczenie przeciw Bożym prawom. My także doświadczamy uwolnienia, oczyszczenia i uzdrowienia w sakramencie pojednania. Pozostaje tylko pytanie czy pójdziemy wzorem Marii za Nauczycielem? Czy będziemy wsłuchiwać się w Jego słowa i bez namysłu podążymy aż pod krzyż? Miriam stanęła pod drzewem na którym konał jej Mistrz, cierpiała razem z Nim i Jego Matką. Przyjęła ten ból z wdzięcznej miłości a nagrodą za to było wielkie wyróżnienie spotkania Pana Zmartwychwstałego i radosna nowina, którą zaniosła Apostołom. 

Maria Magdalena stała się patronką żeńskich zakonów w Prowansji, Neapolu i na Sycylii. Do niej uciekają się o wstawiennictwo osoby, które odnajdują si w jej historii: pokutujące kobiety, uczniowie i studenci, więźniowie – co wiąże się ze zniewoleniem grzechem, fryzjerzy – jako odniesienie do bujnych włosów którymi miała osuszyć stopy Jezusa a także skrywające jej nagość jako pokutującej pustelniczki, ogrodnicy – gdyż jako ogrodnik ukazał się jej Zbawiciel, właściciele winnic i handlarze wina – nawiązując do podań jakoby Maria zebrała do kielicha krew Chrystusa konającego na krzyżu, tkaczy – gdyż na bisiorze, którym nakryła twarz Pana po złożeniu do grobu utrwaliło się Jego oblicze oraz wytwórcy pudru i perfum – jako nawiązanie do próżnego życia przed uwolnieniem od złych duchów. W sztukach plastycznych ukazuje się Marię Magdalenę w czerwonej chuście narzuconej na zieloną lub błękitną suknię z białą podszewką. Czerwień symbolizuje miłość i siłę, zieleń to oznaka życia zaś błękit – życie duchowe, natomiast biel spodniej strony sukni symbolizuje czystość. Wśród charakterystycznych atrybutów świętej znajdujemy naczynie z wonnościami, które niosła by namaścić ciało Jezusa, korona cierniowa, bicze, diabelskie głowy symbolizujące złe duchy, krzyż, pokutna włosienica i ludzka czaszka jako oznaka przemijania i marności ziemskiego życia.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *