Uczeń podążającym za Panem

W gronie Świętych Apostołów i Uczniów Pańskich wzywanych w Litanii do Wszystkich Świętych postaciom Piotra i Pawła towarzyszy św. Andrzej. To właśnie on, uczeń św. Jana Chrzciciela przyprowadził do Jezusa swego starszego brata, Szymona, którego Pan nazwał Piotrem i ustanowił opoką przyszłego Kościoła.

Andrzej , tak jak jego brat Szymon, był rybakiem żyjącym nad Jeziorem Tyberiadzkim w Kafarnaum. Znalazł się wśród uczniów Jana Chrzciciela i po momencie chrztu Jezusa, poszedł za Mesjaszem. Wówczas też zachęcił brata by i on podążył za Chrystusem. To właśnie Andrzej był pierwszym spośród uczniów powołanych przez Mistrza na Apostoła. Wprawdzie po wydarzeniach nad Jordanem bracia powrócili do swego domu w Kafarnaum, jednak powtórne spotkanie Syna Bożego spowodowało iż porzucili dotychczasowe zajęcie i pozostali przy Jezusie. To powołanie wiąże się też z historią o cudownym połowie ryb, będącym dla Andrzeja i Szymona dowodem na prawdziwość bóstwa Chrystusa. 

Ewangelie wspominają św. Andrzeja także przy okazji cudownego rozmnożenia chleba i ryb. To właśnie rybak z Kafarnaum wskazał chłopca, który miał je z sobą, a którymi Jezus nakarmił tłumy. Także on przekazał Chrystusowi prośby pogan, którzy chcieli spotkać Mesjasza. Dzięki niemu wielu prozelitów otworzyło się na nauki Zbawiciela. Należał do najbliższego kręgu uczniów Pana, był także świadkiem cudu w Kanie Galilejskiej. Według badaczy jego działalności apostolskiej pojawiają się opinie iż po Zesłaniu Ducha Świętego udał się do Scytii czyli tereny pierwszych osad słowiańskich lub też do Pontu, Kapadocji i Bitynii. Uważany jest także za pierwszego biskupa konstantynopolitańskiego. Apostolstwo św. Andrzeja przerwała jego męczeńska śmierć na krzyżu w greckim Patras ok. 65 r. Został rozpięty głową w dół, na krzyżu w kształcie litery X, będącej inicjałem słowa Χριστός  (Chrystus) czyli Pomazaniec. Pierwszy Powołany umierał trzy dni, gdyż został do drzewa przywiązany a nie przybity, tak chciano przedłużyć jego mękę. Święty nie tylko mężnie znosił cierpienie ale cały czas nauczał zgromadzonych i dawał świadectwo wiary i pokory w przyjmowaniu męczeństwa w jej imię. Gdy umierał otoczyła go niezwykła światłość, która trwała aż do momentu gdy jego duch powrócił do Pana. Poza Ewangeliami  istnieją też apokryficzne pisma poświęcone samemu jedynie Ąndrzejowi: Dzieje św. Andrzeja oraz Męka św. Andrzeja. Opisują one zarówno nauki głoszone przez Apostoła, cuda, których dokonał oraz jego mękę. 

Św. Andrzej jest dla nas przykładem dzielenia się wiarą z bliskimi. Pokazuje jak można stać się pośrednikiem wiary dla tych, którzy później mogą w niej wzrastać. Męczeńska śmierć Apostoła, przyjęta z radością i nieustawanie w wierze i jej głoszeniu uczy nas męstwa i wytrwałości wobec przeciwności i prześladowania. Zaskakująca może być dla nas właśnie ta radość, z która św. Andrzej powitał przygotowany dla niego krzyż, jednak to w nim ujrzał niezwykłą bliskość z Chrystusem. Za jego przykładem starajmy się też widzieć w spotykających nas upokorzeniach, niesłusznych obelgach i ranach zadawanych przez innych naszą bliskość ze Zbawicielem. On także był poniżany, lżony, smagany biczem, raniony cierniami i gwoździami. Nie ustawajmy też przy tym w żywej wierze i radości z niej płynącej.

W przedstawieniach plastycznych św. Andrzej od samego początku posiadał indywidualne cechy – starszy, siwy mężczyzna o gęstych włosach i krótkiej bujnej brodzie. Ukazywany w długim płaszczu lub jako rybak z towarzyszącymi mu atrybutami: krzyżem w kształcie litery X, księga, rybą i siecią. Kościół prawosławny w sposób szczególny czci św. Andrzeja, jako pierwszego biskupa konstantynopolitańskiego, podobnie jak Kościół Katolicki czci św. Piotra, jego brata. Pierwszy Powołany jest patronem narodów słowiańskich, małżeństw, podróżników, rybaków, rzeźników ale wzywają go też zakochani i bezdzietne małżeństwa jako orędownika w sprawach matrymonialnych i wypraszaniu potomstwa.

Relikwie św. Andrzeja początkowo spoczęły w Patras. Stamtąd przewieziono je w 356 r. do kościoła św. Apostołów w Konstantynopolu a w 1202 r. do Amalfi. Głowę świętego, nakazem papieskim, umieszczono w bazylice św. Piotra, by w ten sposób połączyć obu braci w chwale ołtarza, jednak w 1964 r. Paweł VI zwrócił relikwię głowy św. Andrzeja kościołowi w Patras. Liturgia Kościoła Katolickiego obchodzi wspomnienie świętego w dniu jego śmierci, 30 listopada.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *