Chrześcijański Portal Społeczny

Biskup-męczennik z Kartaginy – św. Cyprian

440780-1

Kolejnym, wymienianym w wersetach Litanii do Wszystkich Świetych męczennikiem jest św. Cyprian. Był on biskupem Kartaginy, apologetą chrześcijaństwa uznanym za jednego z ojców Kościoła.

Cyprian, a właściwie Thascius Caecilius Cyprianus, urodził się w pogańskiej rodzinie kartagińskiej ok. 210 r. Jego ojciec był jednym z najbardziej poważanych obywateli miasta i zasiadał w senacie. Nie dziwi więc fakt iż młody Cyprian wiódł życie podobne innym arystokratom rzymskim nie stroniąc od doczesnych przyjemności i różnych złych nałogów. Dopiero poznawszy Cecyliusza, chrześcijańskiego kapłana, błądzący i grzeszący młodzieniec wstąpił na drogę wiary. Nawrócił się i w 246 r. przyjął chrzest z rąk swego opiekuna duchowego, przybierając także z wdzięczności jego imię. Wpływ Cecyliusza i oddanie wierze w Chrzystusa były tak głębokie, iż Cyprian schronił się w odosobnieniu by odbyć pokutę za swoje grzechy.

Odejście od dawnych nawyków, pogłębianie wiary całkowicie zmieniły jego życie. Świadectwem tego jest fakt iż właśnie przykładne życie chrześcijańskie przyniosło mu tak duże uznanie, że już w 247 r. został wyświęcony na prezbitera. Kiedy rok później zmarł biskup Kartaginy, Donatus, to właśnie Cypriana, pomimo jego sprzeciwu a nawet ucieczki, konsekrowano na pasterza gminy chrześcijańskiej. Mimo wielkiej przychylności tamtejszej wspólnoty, sakra biskupia przysporzyła mu zaciętych wrogów w gronie samych kapłanów, pałających zazdrością wobec tak szybkiego awansu.

Nowy biskup Kartaginy z wielkim poświęceniem i zapałem podjął swe obowiązki. Przede wszystkim skupił się na naprawie obyczajności wiernych, zwalczaniu błębów oraz misji ewangelizacji rzeszy pogan żyjących na tych terenach. Niestety w 249 r. rozpoczęły się jedne z najbardziej krwawych prześladowań chrześcijan, związane z cesarzem Decjuszem.

Monarcha, chcąc wzmocnić swą władzę, wprowadził nakaz oddawania mu boskiej czci. Wyznający wiarę w Jezusa odmawiali tego bałwochwalstwa wobec czego zostali okrzyknięci wrogami imperium. Wielu chrześcijan zginęło wówczas w trakcie tortur, którymi chciano wymusić na nich wyparcie sie Chrystusa. Wobec tych prześladowań Cyprian ukrył się i przez kolejne lata, aż do śmierci cesarza w 252 r. rządził i opiekował się wspólnotą kartagińską  poprzez listy pasterskie i osobistych wysłanników. Po powrocie do spustoszonej prześladowaniami owczarni, biskup napotkał na wewnętrzny konflikt między tymi którzy wytrwali w wierze i „upadłymi”, którzy wyparłszy się Jezusa, teraz chcieli do wspólnoty powrócić.

Na zwołanym synodzie wprowadzono zasadę przyjmowania ponownie tych, którzy odeszli, lecz pod takimi warunkami, które uniemożliwiały powtórzenie się tej sytuacji. Podobną zasadę wprowadził papież Korneliusz w Rzymie, mimo sprzeciwu innych chierarchów. Cyprian poparł go w swych traktatach O jedności Kościoła oraz O upadłych

Św. Cyprian był niezwykle aktywnym i mądrym pasterzem. W czasach pokoju dbał o rozwój duchowieństwa swej diecezji, pilnował ich karności, organizował nowe gminy. Stawił czoła zarzutom pogan oskarżających chrześcijan o gniew bóstw zsyłających na nich zarazę. Napisał wówczas traktat O nieśmiertelności w którym obalał wszystkie fałszywe zarzuty. Wobec zjawiska wielu herezji, które rozwijały się we wczesnym Kościele, stanął także na stanowisku by udzielać chrztu wszystkim, którzy wyrzekłszy się fałszu, chcą powrócić do prawdziwej wiary. Kiedy jednak w 257 r. wybuchła kolejna fala prześladowań, wywołana przez cesarza Waleriana, Cyprian został aresztowany i osadzony w Kombis. Przez rok nadal opiekował się swą diecezją pisząc listy i kontaktując się z emisariuszami. W lipcu 258 r. został postawiony przed namiestnikiem cesarskim, Galeriuszem Maksymem, który skazał go na śmierć. Św. Cyprian został ścięty mieczem 14 września tego samego roku.

Święty męczennik, którego wspomnienie obchodzimy 16 września, był przede wszystkim wielkim pasterzem swej diecezji, dbającym zarówno o wiernych jak i o podległych mu prezbiterów. Wspaniałym wzorem dla współczesnych mu i późniejszych biskupów. W sztukach plastycznych ukazywany jest w szatach biskupich, z Ewangelią, krzyżem, gałązką palmową i atrybutem swej męczeńskiej śmierci – mieczem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *