Chrześcijański Portal Społeczny

Męczennicy angielscy, umarli sprzeciwiając się poczynaniom monarchów

W gronie świętych, którzy ponieśli śmierć przeciwstawiając się poczynaniom monarchów łamiących Boże przykazania, znalazło się także dwóch męczenników angielskich. W wersetach Litanii do Wszystkich Świętych wspominamy Jana i Tomasza, świadków wiary stojących na straży Kościoła Rzymskokatolickiego w dobie reformacji. Reprezentują oni ponad dwustu duchownych i świeckich ogłoszonych świętymi i błogosławionymi, którzy zginęli z rąk protestanckich oprawców.

Fala prześladowań katolików w Anglii wiąże się z postacią Henryka VIII, początkowo niezwykle pobożnego, z czasem jednak bezlitosnego i egoistycznego monarchy. Będąc jeszcze oddanym Kościołowi i wierze, występował przeciwko naukom Marcina Lutra pisząc m. in. traktat Obrona siedmiu sakramentów w 1521 r. Niestety pogrążając się w rozpuście, nie otrzymawszy unieważnienia małżeństwa z Katarzyną Aragońską, doprowadził do oderwania się Anglii od stolicy Piotrowej i samozwańczo ustanawiając siebie głową nowego „kościoła”. Z Henrykiem VIII i jego działaniami wiążą się właśnie postaci św. Jana i św. Tomasza, którzy odstępując od herezji głoszonych przez władcę, w imię wiary zostali skazani na śmierć.

Jan Fisher przyszedł na świat w 1469 r. w Beverley. Ukończył studia teologiczno-filozoficzne w Cambridge i przyjął święcenia kapłańskie. Podczas dalszych studiów w Oksfordzie poznał matkę Henryka VIII, Małgorzatę i został jej kierownikiem duchowym. Od 1503 r. objął katedrę teologii a rok później funkcję kanclerza ufundowanego przez swą podopieczną uniwersytetu Cambridge. Pogłębiając swoją wiedzę studiował u Erazma z Rotterdamu, pisał traktaty krytykujące błędy teologiczne głoszone przez Lutra i gorliwie bronił wiary katolickiej. Przyjął sakrę jako biskup Rochester skłaniając się od tego momentu ku życiu w ubóstwie i duchu pokuty. Początkowo dobre stosunki z Henrykiem VIII, którego Fisher był wychowawcą, pogorszyły się w czasie, gdy król zażądał unieważnienia małżeństwa z Katarzyną.

Jan bronił ważności zawartego związku i odmówił uznania zwierzchnictwa heretyckiego władcy nad Kościołem angielskim. Wobec tej postawy, monarcha nakazał jego aresztowanie w 1534 r. Występując przeciwko kolejnemu małżeństwu Henryka i nie składając ślubów wierności został skazany na śmierć i ścięty w obliczu króla 22 czerwca 1535 r. Beatyfikowany w 1886 r. przez Leona XIII a następnie kanonizowany w 1935 r. przez Piusa IX, św. Jan Fisher został uznany patronem prawników.

Tomasz More, nazywany także Morusem, urodził się w Londynie w 1478 r. w rodzinie mieszczańskiej. Kształcił się na dworze kardynała Mortona i w Oksfordzie. Na polecenie swego ojca podjął studia prawnicze w Inns of Law w Londynie, gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z Erazmem z Rotterdamu. Po ukończeniu londyńskiej szkoły, Tomasz został wziętym prawnikiem a wkrótce wybrano go też na posła do parlamentu. Naraziwszy się królowi, wyjechał do Francji a po powrocie zrzekł się wszystkich godności i wstąpił do kartuzów. Po czterech latach wystąpił z zakonu i ożenił się z Jane Colt, która urodziła mu czworo dzieci. Po jej śmierci ożenił się ponownie i od 1510 r. objął urząd sędziego w sprawach cywilnych. Zyskawszy uznanie Henryka VIII został podniesiony do rangi szlacheckiej i w 1521 r. pasowany na rycerza. Towarzyszyły temu kolejne godności i przywileje, których ukoronowaniem było mianowanie na kanclerza państwa w 1529 r. Tomasz More stawiany jest po dziś dzień za wzór prawnika i urzędnika. Wszystkich traktował z życzliwością, sumiennie wypełniając swoje obowiązki i odrzucając próby przekupstwa czy kumoterstwa. Był niezwykle religijnym i rozmodlonym człowiekiem. Umartwiał się nosząc włosienicę, czytając pisma ascetyczne i Pismo Święte. Nie zważając na zaszczytne tytuły i funkcje jakimi go obsypano chętnie posługiwał do Mszy Św. i śpiewał w kościelnym chórze. Wielką karierę Mora przerwało wystąpienie króla Anglii przeciw Kościołowi. Kiedy w 1531 r. władca ogłosił się zwierzchnikiem duchowieństwa, Tomasz zrzekł się urzędu kanclerza, odmawiając też udziału w zaślubinach i koronacji Anny Boleyn. Kiedy odmówił złożenia przysięgi Henrykowi VIII jako głowie Kościoła i nie podpisał aktu supremacji, został uznany za zdrajcę i aresztowany. 1 lipca 1535 r. został postawiony przed sądem i skazany na śmierć. Tomasza Morusa ścięto na oczach króla

w dniu 6 lipca tego samego roku. Męczennik został beatyfikowany i kanonizowany wraz ze św. Janem Fisherem a Jan Paweł II ogłosił go w 2000 r. patronem mężów stanu i polityków.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *