Chrześcijański Portal Społeczny

Misjonarze i męczennicy módlcie się za nami

W gronie świętych męczenników wspominanych w Litanii do Wszystkich Świętych spotykamy misjonarzy, którzy oddawszy swe życie dla wiary stali się patronami miejsc swej kaźni. Wspominanym już opiekunom Polski, Angli, Japoni i Ameryki Północnej towarzyszą wyniesieni na ołtarze orędownicy Oceanii i Ugandy. Pierwszym z nich jest św. Piotr Alojzy Maria Chanel, który zginał w 1841 r. na wyspie Futuna na Pacyfiku.

Piotr Chanel urodził się w 1803 r. w Cuet we Francji. Odznaczając się jako dziecko niezwykłą inteligencją i wielką pobożnością, znalazł pierwszego nauczyciela w osobie miejscowego kapłana, ojca Trompier. Nauki pobierane od duchownego pozwoliły mu kontynuować edukację w seminarium diecezjalnym w Bourg. W tym czasie Piotr dzięki swej postawie, szlachetności i światłości umysłu zdobył szacunek i sympatię nie tylko kolegów ale i profesorów. Przyjąwszy święcenia kapłańskie w 1827 r., Chanel objął niewielką i zaniedbaną parafię pod Paryżem. W niespełna trzy lata udało się młodemu duchownemu uporządkować wszystkie sprawy wspólnoty, która objął i znacznie ożywić jej życie religijne. Mimo niewątpliwego sukcesu w pierwszej objętej parafii, Piotr nie przestawał myśleć o działalności misyjnej. Podążając za swym powołaniem wstąpił w 1831 r. do zgromadzenia marystów czyli Towarzystwa Maryjnego. Zgromadzenie to zostało powołane do życia by zajmować się dziełami msyjnymi, zarówno w kraju jaki i poza granicami. W roku 1836 Piotr złożył śluby zakonne. Zbiegło się to z momentem ogłoszenia przez papieża Grzegorza XVI nowego terenu misyjnego w Oceani. Niespełna rok później Chanel wraz z trzema kapłanami i trzema braćmi wyruszył w daleką drogę na wsypy Pacyfiku. Biskup miejsca miał za zadanie wskazać najbardziej dogodne miejsce na prowadzenie działań misyjnych. Zgodnie z wytycznymi pasterza i za zgodą króla wyspy, ks. Piotr Chanel wraz z bratem Marie-Nizier Delorme zatrzymali się w 1837 r. na Futunie. Młodzi misjonarze całkowicie oddali się ciężkiej pracy wśród walczących nieustannie plemion i kanibali czczących pogańskich bogów w krwawych ofiarach. Początkowa przychylność króla Niuliki, który był otwarty na przybyszów i sam walczył z kanibalizmem wśród mieszkańców wyspy, niestety zgasła. Po trzech latach działalności misjonarzy, kiedy już opanowali oni język miejscowych i zyskali ich zaufanie, władca zaczął obawiać się utraty władzy i przywilejów jako wielkiego kapłana. Wszystko to wiązało się z przyjmowaniem chrześcijaństwa i było nieuniknione. Kiedy syn króla wyraził chęć przyjęcia chrztu świętego, rozwścieczony Niuliki wysłał do ks. Chanela swych siepaczy. 28 kwietnia 1841 r. nasłani przez kacyka mordercy pobili misjonarza do nieprzytomności i roztrzaskali mu głowę. Ciało duchownego zostało potajemnie pochowane a pozostały przy życiu brat Delorme zbiegł z wyspy, niosąc tragiczną wiadomość biskupowi. Doczesne szczątki ks. Piotra Chanela zostały zabrane z Futuny i złożone w Kororarecie, skąd w 1849 r. przewieziono je do Francji.

Męczeńska śmierć misjonarza wbrew zamiarom jego oprawców, nie powstrzymała chrystianizacji wyspy. Stała się wręcz zarzewiem pięknego dzieła, jako że w niespełna pięć miesięcy po zamordowaniu ks. Chanela wszyscy mieszkańcy Futuny przyjęli chrzest świety. We wrześniu 1857 r. otwarty został proces beatyfikacyjny, którego zwieńczeniem było wyniesienie błogosławionego Piotra z Oceanii w 1889 r. przez papieża Leona XIII. Kanonizacja świętego misjonarza miała miejsce 12 czerwca 1956 r. a dokonał jej Pius XII. Chcąc podkreślić powszechność Kościoła Chrystusowego, papież Paweł VI, przeprowadzając ostatnią reformę kalendarza liturgicznego w 1969 r., wprowadził wspomnienie św. Piotra w dniu 28 kwietnia i wprowadził go do Litanii do Wszystkich Świętych. Relikwie św. Piotra Chanela znajdują się w Auckland i Futunie. Powróciły tam ostatecznie w 1985 r. 

Pierwszy męczennik Oceanii stał się jej patronem, podobnie jak obchodzonych tam w 2008 r. Światowych Dni Młodzieży. Przedstawiany jest najczęściej w momencie swej śmierci lub z atrybutem męczeństwa  – palmą, krzyżem oraz księgą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *