Chrześcijański Portal Społeczny

św. Ignacy Antiocheński- biskup-męczennik

W gronie męczenników wzywanych w wersetach Litanii do Wszystkich Świętych, zaraz po postaci św. Szczepana wspominany jest św. Ignacy Antiocheński. Podobnie jak Szczepan, także Ignacy był sługą Kościoła Chrystusowego na ziemi stojąc na czele wspólnoty w Antiochii jako biskup.

Ignacy, zwany także Teoforem co znaczy „niosący Boga”, urodził się prawdopodobnie ok. 30 r. Według legendy to jego postawił Chrystus przed uczniami mówiąc Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży, jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje  (Mt 18,1-5). O dzieciństwie i młodości świętego nie zachowały się żadne przekazy. Wiadomości o nim pochodzą dopiero z czasu kiedy został następcą św. Ewodiusza jako biskup Antiochii. Był to bardzo niebezpieczny okres w historii chrześcijaństwa. Kiedy na tronie zasiadł cesarz Trajan, wybuchły prześladowania podążających za Jezusem. Św. Ignacy został na rozkaz namiestnika Syrii pojmany i skazany na śmierć. Z Antiochii wysłano go pod eskortą do Rzymu, gdzie miał zginąć. Oczekując w Smyrnie i Troadzie na okręty napisał listy do gmin chrześcijańskich w Efezie, Magnezji, Trallach, Rzymie, Filadelfii i Smyrnie oraz do św. Polikarpa. Dotarłszy ostatecznie do Brindisi pozostałą odległość do Rzymu musiał pokonać pieszo, co dla osiemdziesięcioletniego mężczyzny było dodatkową męczarnią ponad siły. W stolicy imperium św. Ignacy został wystawiony na arenie, gdzie na oczach publiczności rozszarpały go lwy. Było to 20 grudnia 107 r. Doczesne szczątki męczennika przewieziono do Antiochii i złożono za bramą Dafnicką. Relikwie świętego biskupa powróciły do Rzymu w VII w. i spoczęły w kościele św. Klemensa.

Pozostawione przez św. Ignacego listy są niezwykłymi skarbami wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa. Odsłaniają one nie tylko świadectwo wiary męczennika lecz całego ówczesnego Kościoła, wzrastającego mimo prześladowań. Pisząc swe epistoły w obliczu i z pełną świadomością śmierci, Ignacy zwarł w nich wiele rad i ostatnich pouczeń. Napomina wspólnoty, by trwały w wierności swym pasterzom, gdyż to jest podstawą jedności Kościoła. Wskazuje iż tak jak Chrystus jest złączony z Ojcem, tak Kościół związany jest z Jezusem a wierni, złączeni z biskupem, swym pasterzem, bez którego nic nie mogą uczynić. Nakreślił także jasno hierarchię Kościoła, w której biskupi uosabiają autorytet Boga Ojca, kapłani stanowią grono apostolskie a diakoni spełniają dzieło Jezusa – sługi. Podkreśla także prawdziwość Wcielenia i człowieczeństwa Syna Bożego, Tego który łączy w sobie naturę ziemską i niebieską. Według św. Ignacego z Chrystusem złączony jest ten, kto żyje wiarą, nadzieją i miłością. Biskup pokazuje także pełną pokorę pisząc, że dopiero w tym czasie stał się prawdziwym uczniem Mistrza. Naśladując Go, chciał żyć i cierpieć jak On, by własną krwią poświadczyć swoją wiarę. Dlatego właśnie w swej ostatniej drodze dostrzegał bycie wybranym i łaskę, która pozwoli mu na śmierć męczeńską: Jestem Bożą pszenicą. Zostanę starty zębami dzikich zwierząt, aby stać się czystym chlebem Chrystusa (List do Rzymian, 4). To niezwykle poruszające świadectwo wiary i pełnego oddania Jezusowi i Kościołowi powinno stać się mottem dla wszystkich żyjących dziś chrześcijan.

Kościół Katolicki wspomina św. Ignacego w dniu 17 października. W sztuce ukazywany jest on w szatach biskupich, z Ewangelią w ręku. Często zamiast księgi trzyma zwój pergaminu, który jest odniesieniem do listów spisanych w drodze do Rzymu oraz opisywanych w apokryfach wersetów kierowanych do Matki Bożej. Zazwyczaj przedstawiany jako starzec z długą brodą, w otoczeniu lwów na arenie  lecz także jako młodzieniec z raną na piersi. Nieodłącznym atrybutem jest także chrystogram (IHS). Wiąże się to z zawartym w Złotej Legendzie podaniem, iż po śmierci na jego sercu znaleziono wypisane złotymi literami imię Chrystusa. Do mniej typowych przedstawień należy wizerunek św. Ignacego z harfą. Instrument ten jest nawiązaniem do podania jakoby jako pierwszy wprowadził śpiew podczas nabożeństw. Miała go ku temu skłonić wizja rozśpiewanych chórów anielskich, jaką otrzymał w czasie modlitwy na górze.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *